2 Yaşında Köpek Alınır Mı? – Duygularımın Peşinden Giderken
Hayal kırıklığı, umut, ve biraz da korku…
—
Bir Yıldız Doğuyor
Bazen, yaşadığım anların o kadar güçlü bir iz bırakıyor ki, ne olursa olsun, hatırlamak zorunda hissediyorum. Bu yazıda anlatacağım hikâye, tam da bu tür bir anı barındırıyor; bir karar, bir hayal kırıklığı, sonra o hayalin yeniden doğuşu… Her şey bir iki yaşında bir köpek almaya karar vermekle başladı.
Evet, Kayseri’de, evimden birkaç sokak ötede bir sahafa rastladım. O kadar yorgundum ki, sabah işe gitmek için bindiğim otobüsle başladığım gün, akşam, iş çıkışında tamamen farklı bir yerde, bir köpek almak için karar vermiştim. Neyin peşindeydim, tam olarak neyi bekliyordum, bilmiyorum. Ama o an, bir köpeğin hayatıma girebileceği düşüncesi, içimde bir yıldız gibi doğdu.
İlk başta “2 yaşında bir köpek alınır mı?” sorusu aklımı kurcaladı. Henüz karar vermemiştim. Gözlerim, içimdeki o boşluğu, kaybolmuşluğu fark edene kadar bakakaldı. Çünkü benim için, bir köpek almak her zaman bir adanmışlık demekti. Bir kararın sonucu, bir duygunun içsel savaşı… Ve ben, Kayseri’nin soğuk akşamlarında, karnımda hafif bir umut, belki de bir çılgınlıkla, bu soruyu kafamda yankılandığını duyuyordum.
—
Hayal Kırıklığı ve Umut Arasında
Bir köpek almak çok şey ifade ediyordu benim için. Ama alacağım köpek 2 yaşında olursa, o zaman bir sürü şey değişebilirdi. Acaba bana alışabilir miydi? Zaten geçmişinde acı deneyimler yaşamış olabilir miydi? Üzerinde ne tür izler vardı? Kim bilir… Kafamda milyonlarca soru dolaşıyordu. Ama o kadar umutluydum ki. Kayseri’nin o kırmızı taşlarla döşenmiş sokaklarında yürürken, her köşe başı, her kırık dökük sokak beni o köpeği almaya biraz daha yakınlaştırıyordu.
Bir taraftan, onu alıp eve getirme hayali vardı. Onunla her sabah uyanacak, onu kahvaltıya çağıracak, parka götürecek, her akşam birlikte yürüyüşlere çıkacaktım. Ama diğer taraftan, bu tür bir bağlılık sorumluluk demekti. Ne kadar hazırdım? Ne kadar güvendim?
Hikâyenin içinde, benden önceki sahiplerinin nasıl biri olduğunu öğrenmeye çalıştım. Gerçekten bir köpeği sahiplenecek kadar olgun muyum? Yoksa acele mi ediyorum? Çevremdeki insanlar, farklı fikirler ortaya koydu. Kimi “Alma, iki yaşında köpek almak kolay değil,” derken, kimisi de “Zaten alışkanlıkları oluşmuş, seninle de anlaşabilir,” diyordu. Ama bir gerçek vardı: Kararımı vermek zorundaydım.
—
Sonunda Eve Bir Adım Daha Yaklaşıyorum
Bir sabah, uyanırken, o köpeği almaya karar verdim. Hıçkırıklarla, heyecanla, başımı iki yana sallayarak, “Evet, alacağım,” dedim. Eve dönmeden önce birkaç adım attım, birkaç saat geçti. Kafamı karıştıran ne varsa hepsi silindi. Yavaşça sokağa doğru ilerledim. O anlarda, adımlarımın da hızlandığını fark ettim. Zihnimde, “O köpek bana uyacak mı?” sorusunun cevabı hala net değildi ama bir şeyler hissediyordum. Bu his, beni harekete geçirdi.
Eve döndüm, bagajımda köpek taşıma kutusu, içinde mutlu bir köpek, belki biraz da korkmuş bir gözle, beni bekliyordu. Ve, gerçekten de korkmuştu. İki yaşındaki bir köpek, benimle ilk kez evdeydi. Gözleriyle neyi arıyordu? O an fark ettim; tıpkı benim gibi, kendini bulmaya çalışıyordu. Bir köpeğin ruhunu ve kalbini tanımak, hissetmek… İşte, bu duygularımı en derin şekilde hissettiğim anlardan biriydi.
—
İçimdeki O Gizemli Duygu
Evet, iki yaşında bir köpek almak ne kadar cesaret istese de, o kadar da umutlu bir duyguydu. Bir köpek, sizin gibi düşünmeyebilir. O, belki de size bağlı değil ama siz ona koşulsuz bir sevgiyle bağlanabilirsiniz. Ve ben, bir 2 yaşında köpekle kurduğum bağın içinde, belki de kaybolmuşluğu hissediyordum. Onunla geçen her dakika, her an, bana yeni bir şeyler öğretiyordu.
Köpek sahiplenmek, baştan sona kadar hem özen hem de sabır isteyen bir yolculuk. İçimdeki kalp, 2 yaşında bir köpek almanın aslında ne kadar büyük bir sorumluluk olduğunu fark etti. Ancak bu, vazgeçmek anlamına gelmiyordu. Benim içimdeki mutluluk ve onun gözlerindeki güven arasındaki bağ, her geçen gün güçlendi.
—
Son Sözler ve Kapanış
2 yaşında bir köpek alıp almama kararı, beni hem heyecanlandırmış hem de korkutmuştu. Ama şimdi, o 2 yaşındaki köpekle birlikte, her sabah uyandığımda, sadece bir köpeği değil, bir yoldaşı ve dostu hayatıma kabul etmiş olmanın rahatlığını yaşıyorum. Bu yolculuk, beni her gün daha fazla keşfe çıkardı, bana cesaret verdi, umut verdi. Ve şunu fark ettim: Bir köpek, hayatınıza girerken sadece bir ev arkadaşı olamaz. O, bir öğretmen, bir sırdaş, bir aile üyesi haline gelir.
Evet, iki yaşındaki bir köpeği almak, zorluklar barındırsa da, bir kalbinin içine girmeyi istemek kadar saf bir şey olamazdı. Bir köpeğin sevgisi, her zaman beklediğinizden daha derindir.