Nevşehir’de Gün Batımını Ararken Kaybolmak
Bazen insan bazı şehirleri gezmek için değil, kendini bulmak için gider. Nevşehir’e ilk gidişim de tam olarak böyleydi. İçimde bir şeylerin eksildiği, ama neyin eksildiğini adlandıramadığım bir dönemde… Günlüğüme o zaman tek bir cümle yazmışım: “Bir yere gitmem lazım, ama kaçmak değil bu.”
Nevşehir’de en güzel gün batımı nerede izlenir sorusunu o zaman bile bilmiyordum aslında. Sadece güneşin batışını izleyip içimdeki karmaşayı susturabileceğimi düşünüyordum. Yanılmışım mı? Kısmen. Ama bazı yanılgılar insanı iyileştiriyor.
İlk Durak: Göreme’de Sessizliğe Benzeyen Kalabalık
Gökyüzü Kızıllığa Dönüşürken İçimdeki Gürültü
Göreme’ye vardığımda hava hâlâ sıcaktı. Tur otobüsleri, elinde kahve kupalarıyla koşturan insanlar, fotoğraf çekmek için yer arayan kalabalık… Her şey bir anda üstüme geldi.
Kendi kendime “burası mı yani o meşhur gün batımı noktası?” dedim. İçimde hafif bir hayal kırıklığı oluştu. Çünkü ben daha sessiz, daha yalnız bir şey bekliyordum. Oysa burası herkesin aynı anda aynı duyguyu yaşamaya çalıştığı bir sahne gibiydi.
Ama güneş batmaya başladığında her şey değişti. Gökyüzü önce yavaşça sarardı, sonra turuncuya döndü. Peri bacalarının siluetleri keskinleşti. O an fark ettim ki, kalabalık bile olsa gökyüzü kendi bildiğini okuyor.
İçimden “tamam” dedim, “bu işin büyüsü burada.”
Ama yine de bir eksiklik vardı. İçimde bir ses, “daha fazlası var” diyordu.
Kızılçukur Vadisi: İçimde Bir Şeylerin Çözüldüğü Yer
Güneşin Kayalara Dokunduğu O An
Ertesi gün kendimi Kızılçukur Vadisi’ne giderken buldum. Adını çok duymuştum ama oraya gitmek hep ertelenmişti. Belki de bazı yerler doğru zamanı bekliyordur.
Vadinin tepesine çıktığımda rüzgâr yüzüme vurdu. O an içimde garip bir sakinlik vardı. Sanki günlerdir taşıdığım yorgunluk biraz olsun hafiflemişti.
Güneş yavaşça alçalmaya başladığında vadinin rengi değişti. Sanki taşlar bir anda canlandı. Kırmızı, turuncu, altın sarısı… Hepsi birbirine karıştı.
İşte o an içimden geçen şeyi saklayamayacağım: Çok etkilendim. Hatta biraz utandım. Çünkü bu kadar güzel bir şeye bu kadar uzun süre uzak kalmış olmam bana garip geldi.
Ama aynı zamanda bir şey daha hissettim: yalnızlık.
Kalabalık vardı ama içimdeki boşluk daha belirgindi. O yüzden kendi kendime sordum: “Nevşehir’de en güzel gün batımı nerede izlenir?” diye soran insanlar aslında ne arıyor? Manzara mı, yoksa kendilerini unutturacak bir an mı?
İç Sesimle İlk Ciddi Tartışma
O gün orada uzun süre oturdum. Telefonuma bakmadım bile. Sadece izledim. Ama izlerken düşündüm.
Hayatımda kaç tane gün batımını gerçekten yaşamıştım? Yoksa hep fotoğraflarını mı biriktirmiştim?
İçimde bir yerde küçük bir kırılma oldu. Çünkü fark ettim ki ben çoğu şeyi “hatırlamak için” yaşamıyordum, “göstermek için” yaşıyordum.
Kızılçukur Vadisi bana bunu acı bir şekilde hatırlattı.
Ama garip bir şekilde iyi de geldi.
Uçhisar Kalesi: Yukarıdan Bakmanın Ağır Sessizliği
Yüksekten Bakınca Küçükleşen Düşünceler
Bir gün de Uçhisar’a çıktım. Kale tepesine doğru yürürken nefes nefese kaldım. Ama yukarı çıktığımda gördüğüm manzara nefesimi kesmedi; daha çok içimi boşalttı.
Her şey o kadar genişti ki… İnsan kendini küçük hissetmekle özgür hissetmek arasında bir yerde sıkışıyor.
Güneş batarken şehir yavaş yavaş karardı. Aşağıda hayat devam ediyordu ama yukarıdan bakınca her şey daha sessizdi.
O an şunu düşündüm: Belki de en güzel gün batımı nerede izlenir sorusunun cevabı yükseklikle ilgili değildir. Belki de mesele, içindeki gürültünün ne kadar sustuğudur.
Beklediğim Şeyle Gerçek Arasındaki Mesafe
Uçhisar’da bir süre sonra fark ettim ki ben aslında manzarayı değil, bir duyguyu arıyordum. Ama o duygu neydi, bilmiyordum.
Belki huzurdu. Belki de sadece durmak.
Ama hiçbir yerde tam olarak “bulamadım” diyemem. Çünkü her yerde bir parça buldum.
Ortahisar: Kimsenin Anlatmadığı Sessiz Gerçek
Kalabalıktan Kaçarken Bulduğum Şey
Son gün Ortahisar’a gittim. Açıkçası büyük beklentim yoktu. Belki de bu yüzden en çok orada kendimi buldum.
Kalabalık yoktu. Ses yoktu. Sadece rüzgâr vardı.
Güneş batarken hiçbir şey “gösterişli” değildi. Ama belki de ilk kez gösteriş aramadan izledim.
O an içimden geçen şey çok netti: “İşte bu.”
Ne fotoğraf çekme isteği, ne paylaşma düşüncesi… Sadece izlemek.
Kendime Söylediğim En Sessiz Cümle
Ortahisar’da gün batımı bitince uzun süre kalkmadım. Hava karardı ama ben hâlâ oradaydım.
Kendi kendime şunu söyledim: “Demek ki en güzel gün batımı, en çok beklenti koymadığın yerde oluyormuş.”
Ve bu cümle beni şaşırttı. Çünkü bunu yazmak bile istemedim, sadece hissetmek istedim.
Nevşehir’de En Güzel Gün Batımı Nerede İzlenir?
Şimdi geriye dönüp baktığımda net bir cevap vermek zor. Göreme mi, Kızılçukur mu, Uçhisar mı, Ortahisar mı?
Her biri bende farklı bir iz bıraktı. Göreme bana kalabalığı öğretti. Kızılçukur bana hayranlığı ve biraz da kırılmayı. Uçhisar bana küçüklüğümü. Ortahisar ise sessizliği.
Ama en çok Ortahisar’da kendime yaklaştım.
Yine de içten içe şunu biliyorum: Bu sorunun tek bir cevabı yok. Çünkü mesele yer değil. Mesele senin o an kim olduğun.
İçimde Kalan Soru
Nevşehir’den dönerken otobüs camından son kez baktım. Gökyüzü yine yanıyordu.
Ve kendime şu soruyu sordum: “Ben gerçekten gün batımını mı izledim, yoksa kendimi mi?”
Cevabı hâlâ tam bilmiyorum.
Ama bildiğim tek şey şu: Bazı şehirler sana manzara vermez, sana kendini geri verir.
Değerli Fecex okurları, “Nevşehir’de en güzel gün batımı nerede izlenir” hakkındaki bu içeriğimizin sonuna ulaştınız. Umarız faydalı olmuştur!
Önerdiğimiz İçerik: Nergiz Karahanlı neden öldü ?